مواد pu چیست؟

May 08, 2021 پیام بگذارید

پلی اورتان (انگلیسی: Polyurethane، IUPAC مخفف PUR و عموماً PU) ، به نوعی از پلیمر حاوی واحدهای مشخصه کاربامات در زنجیره اصلی اشاره دارد. این ماده پلیمری به طور گسترده ای در چسب ها ، روکش ها ، لاستیک های کم سرعت ، واشر ، تشک ماشین و سایر زمینه های صنعتی استفاده می شود. در زمینه زندگی روزمره از پلی اورتان برای ساخت انواع فوم و اسفنج پلاستیکی استفاده می شود. پلی اورتان همچنین برای ساخت کاندوم (برای افرادی که به کاندوم لاتکس حساسیت دارند) و تجهیزات و مواد پزشکی استفاده می شود. از آنجا که پلی اورتان رسانایی حرارتی بسیار پایینی دارد ، مواد جدید عایق دیوار بر اساس مواد آن به تدریج در کشورهای غربی مانند اروپا و ایالات متحده توسعه یافته و بالغ شده اند.

تحقیق و توسعه پلی اورتان برای اولین بار در سال 1937 توسط اتو بایر و همکارانش در آزمایشگاه فابین در لورکوزن آلمان آغاز شد. آنها اصل پلیمریزاسیون اضافی را از طریق آزمایشها ، با استفاده از ایزوسیانات مایع و پلی اتر مایع یا پلی استر گلیکول برای تولید نوع جدیدی از پلی اورتان پلاستیکی ، متفاوت از پلی الفینها و پلاستیکهای تولید کننده تراکم متفاوت که در آن زمان کشف شده بود ، استفاده کردند. مخلوط مونومر جدید نیز متفاوت از اختراعاتی است که والاس کاروترز برای پلی استر به دست آورده است. در ابتدا ، برنامه محدود به الیاف و فوم های انعطاف پذیر بود ، به نام انگلیسی: Igamid U ، الیاف ساخته شده از این رزین انگلیسی Perlon U نام داشت ، اما در سال 1944 فقط به 25 تن در ماه رسید. پس از آن ، توسعه آن تحت تأثیر جنگ جهانی دوم قرار گرفت (در دوره ای که PU فقط در صندلی های هواپیمایی در یک منطقه کوچک استفاده می شد) ، تا سال 1952 بود که ایزوسیانات ها به صورت تجاری در دسترس قرار گرفتند. در سال 1954 ، مونسانتو از ایالات متحده و بایر آلمان یک سرمایه گذاری مشترک Mobay Chemical تأسیس کردند و شروع به استفاده از تولوئن دی ایزوسیانات (TDI) و پلی استر پلیول برای تولید فوم پلی اورتان انعطاف پذیر برای اهداف تجاری در ایالات متحده کردند. اختراع این فوم (که توسط مخترعان به آن پنیر سوئیسی گفته می شود) به دلیل افزودن آب به سیستم واکنش است. این مواد همچنین برای تولید فوم سفت ، ویسکوز و الاستومرها استفاده می شوند. الیاف خطی از واکنش هگزامتیلن دی ایزوسیانات (HDI) و 1،4-بوتاندیول (BDO) تشکیل می شوند [1].


اولین پلی اتیلن پلی اتیلن تجاری ، پلی (تترامتیلن اتر) گلیکول ، توسط پلیمریزاسیون تتراهیدروفوران توسط DuPont در سال 1956 تولید شد. BASF و Dow Chemical در سال 1957 دیول های پلی آلکان ارزان تری را معرفی کردند. این پلی ال های پلی اتر مزایای فنی و تجاری مانند: هزینه ، جابجایی آسان ، پایداری هیدرولیتی عالی ؛ و هنگام تهیه پلی اورتان می تواند به سرعت جایگزین پلی ال های پلی استر شود. مروج دیگر PU عبارتند از Union Carbide و Mobay Chemical. در سال 1960 ، تولید فوم پلی اورتان انعطاف پذیر به 45000 تن رسید. پس از بیش از ده سال توسعه ، با ظهور عوامل حباب ساز کلرو فلورآلکان ، پلی اترهای پلی اتر ارزان و دی ایزوسیانات دیفنیل متان (MDI) استفاده از فوم پلی اورتان سفت و سخت را در مواد عایق با عملکرد بالا ترویج داده اند. استفاده از. فوم پلی یورتان سفت و سخت بر اساس MDI پلیمری (PMDI) نسبت به مواد مبتنی بر TDI دارای پایداری حرارتی و عملکرد احتراق بهتری است.


در سال 1967 ، فوم سفت و سخت پلی ایزوسیانات اصلاح شده با اورتان تولید شد و مواد عایق با چگالی کم تولید شده ، پایداری حرارتی بهتر و کندی شعله را نشان دادند. همچنین در دهه 1960 بود که اجزای ایمنی داخلی خودروها ، مانند داشبورد و پانل درها ، از لایه های ترموپلاستیک با فوم نیمه سفت و سخت ساخته شدند.


در سال 1969 ، بایر یک ماشین تمام پلاستیک را در دوسلدورف آلمان به نمایش گذاشت. برخی از قطعات خودرو با استفاده از فرایند جدیدی به نام RIM (قالب تزریق واکنش) تولید می شوند. فناوری RIM از فشار بالا برای تزریق اجزای مایع و سپس تزریق سریع اجزای واکنشی به داخل حفره قالب استفاده می کند. قطعات بزرگ مانند داشبورد و پنل خودرو نیز می توانند به همین روش قالب تزریق شوند. RIM پلی اورتان شامل بسیاری از محصولات و فرآیندهای مختلف است: استفاده از افزاینده های زنجیره ای دی آمین و فرآیند سه مرحله سازی اورتان ، ایزوسیانات و پلی اوره ، افزودن مواد افزودنی مانند شیشه آسیاب شده ، میکا ، الیاف فرآوری شده و غیره ، برای تشکیل یک اصطلاحا. RRIM ، می تواند مدول خمشی و پایداری حرارتی را بهبود بخشد. در سال 1983 ، ایالات متحده از این فناوری برای تولید بدنه های پلاستیکی خودرو استفاده کرد. افزودن فیبر شیشه در حفره قالب از قبل می تواند مدول خمشی ، به اصطلاح SRIM یا ساختار RIM را بهبود بخشد.


از اوایل دهه 1980 ، فوم های پلی اورتان انعطاف پذیر ریز حفره ای به عنوان واشر مدل برای صفحات خودرو و فیلترهای باد تایر استفاده می شود. از آن زمان به بعد ، به دلیل افزایش قیمت انرژی و افزایش نیاز به کاهش استفاده از PVC در خودروها ، سهم پلی یورتان در بازار همچنان افزایش می یابد. قیمت مواد اولیه گرانقیمت با کاهش وزن اجزا مانند کاهش روکش فلزی و بدنه فیلتر جبران می شود. الاستومرهای پلی یورتان پر شده و فوم های پلی اورتان پر نشده اکنون در فیلترهای روغن با درجه حرارت بالا استفاده می شود.


هنگام تولید فوم پلی اورتان (از جمله لاستیک فوم) ، مقدار کمی از مواد فرار ، به نام عوامل حباب ، به مخلوط واکنش اضافه می شود. این مواد ساده به پلی اورتان عایق حرارتی عالی می دهند. در اوایل دهه 1990 ، به منظور کاهش تأثیر بر لایه ازن ، پروتکل مونترال استفاده از برخی عوامل حباب ساز حاوی کلر را محدود کرد. مانند تری کلروفلورومتان (CFC-11). سایر آلکانهای هالوژنه مانند کلروفلوروکربنها ، 1،1-دیکلرو-1-فلوراتان (HCFC-141b) به عنوان دستورالعمل گازهای گلخانه ای IPPC 1994 و ماده دستورالعمل گاز فرار ارگانیک 1997 اتحادیه اروپا حذف شدند. در پایان دهه 1990 ، اگرچه هنوز برخی از کشورهای در حال توسعه از عوامل حباب ساز حاوی هالوژن استفاده می کردند ، اما آمریکای شمالی و اروپا به طور فزاینده ای از دی اکسید کربن ، پنتان ، 1،1،1،2-تترا فلورواتان (HFC-134a)) استفاده کردند. ، 1،1،3،3-pentafluoropropane (HFC-245fa) به عنوان یک عامل حباب ساز.


بر اساس فناوری پاشش پلی اورتان موجود و نظریه شیمیایی پلی اترامین ، سمپاشی مواد الاستیک پلی اورتان به سرعت در دهه 1990 توسعه یافته است. واکنش سریع آنها و عدم حساسیت نسبی به رطوبت ، آنها را به عنوان پوشش های انتخابی برای پروژه های مساحت بزرگ تبدیل می کند. مانند پوسته های ایمنی ثانویه ، پوشش منهول و کانال ، روکش مخزن. پس از آغازگر مناسب و عملیات سطحی ، چسبندگی خوبی به بتن و فولاد دارد. در همان دوره ، فناوری جدید دو جزء پلی اورتان و پلی اورتان پلی اورتا با ترکیب الاستومر مخلوط شده ، برای ساخت و ساز در محل مورد استفاده قرار گرفت. این فناوری پوشش برای کامیون های کوچک و سایر جعبه های بار ، یک ماده فلزی کامپوزیت مقاوم و مقاوم در برابر اصطکاک ایجاد می کند. پوشش ترموپلاستیک نقایص فلز' در خوردگی و شکنندگی را جبران می کند.